Μάτια μου

Μάτια μου.
Μάτια μου, γλυκό μου γέλιο,
μες το δάκρυ σας το μέλιο να πνιγώ.
Αφού το ‘φεραν οι δρόμοι,
η ματιά να σ’ ανταμώνει να πονώ.
Σαν το στάχυ πριν το θέρος, να διψώ, να υποφέρω,
να μη ζω.

Μάτια μου.
Μάτια μου η ζωή κυλάει
και ο δρόμος που τραβάει τι βουνό.
Σε μερώνει, σ’ αγριεύει,
με αγάπες σε παιδεύει κι απορώ.
Πώς τις δένει μ’ αλυσίδες,
Γόνιμες και μέρες στείρες,
και δε ζω.