Αλεξάνδρα

Ανείπωτος ο πόνος του ξενιτεμού. Καημός, πόθος, χωρισμός. Σπουδή στη μοναξιά. Ήχος βαθύς, βουερός σαν τη γη της Πίνδου που σπάει το κρύσταλλο της ψυχής.

Τραγούδι της ξενιτιάς με ένα θαυμάσιο διάλογο ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι την ώρα του αποχωρισμού.

Ωρέ τι στέκεις μαραμένη
μωρ Αλεξάνδρα;
Αχ τι στέκεις κλαμένη

Μην είσ’ απ’τον αγέρα
βρ’ Αλεξάνδρα;
Αχ μην είσ’ απ’την δροσιά

Δεν είμ’ απ’ τον αγέρα
βρε λεβέντη.
Αχ δεν είμ’ απ’ τη δροσιά

Μον’ ειμ’ από τ’εσένα
βρε λεβέντη.
αχ που πας στη ξενιτιά