Καπέσοβο

Θεός ο έρωτας, αδιάκοπα ζωντανός, γλυκός, μα καθόλου σπλαχνικός. Μάστορας στον πόλεμο, κόκκινο – μαύρο, κοφτερό σπαθί και λαβώνει.

Το τραγούδι γράφτηκε στα 1900 για μια όμορφη Όλγα, παράφορος έρωτας του Καπεσοβίτη Μιχάλη Βουλοδήμου ο οποίος ήταν μετανάστης στο Κάιρο της Αιγύπτου. Αρρώστησε από ελονοσία και γύρισε στο Καπέσοβο όπου και πέθανε από τον καημό της Όλγας η οποία παντρεύτηκε άλλον.

Στο Κάιρο αρρώστησα
στα Γιάννενα θα γειάνω.
Στην άκρη απ’ το Καπέσοβο
θα πέσω να πεθάνω.

Όλγα ζάχαρη Όλγα μέλι
Όλγα ζαχαροθρεμένη.

Ορέ Καπέσοβο Καπέσοβο
που ‘χεις το Κρυονέρι
Έχεις κορίτσια όμορφα
που ‘ναι γλυκά σαν μέλι.

Για τε σένα, για τε σένα
πάνω κι έρχομαι στα ξένα

Ορέ με δείραν και με μάλωσαν
και μου ‘καναν την τύχη
Σ’ αυτή τη ρούγα μη διαβείς
ώσπου να γένεις νύφη.

Όλγα ζάχαρη Όλγα μέλι
Όλγα ζαχαροθρεμένη.

Ορέ Καπέσοβο Καπέσοβο
όσο μικρό κι αν είσαι
Έχεις κορίτσια όμορφα
και μην παραπονείσαι.

Για τε σένα, για τε σένα
πάνω κι έρχομαι στα ξένα.